شش ادویه‌ای که هر آشپزخانه به آن‌ها نیاز دارد
قفسهٔ ادویه لازم نیست شلوغ باشد؛ با شش قلم درست، نود درصد غذاهای روزمره را می‌پزید.
وسوسهٔ خریدن بیست شیشهٔ ادویه زیاد است، اما بیشترشان ته قفسه کهنه می‌شوند. این شش قلم پایه‌اند:
۱. زردچوبه
رنگ و پایهٔ گرمی هر خورش ایرانی. حتماً در روغن تفت بدهید.
۲. فلفل سیاه دانه
دانه بخرید، نه پودر. یک آسیاب دستی ارزان‌ترین ارتقایی است که می‌توانید به آشپزخانه‌تان بدهید.
۳. زیرهٔ سبز
برای آبگوشت، کته‌کباب، ماست‌وخیار و عدسی. قبل از مصرف در تابهٔ خشک تفت بدهید.
۴. دارچین
هم در شیرینی هم در خورش. سیلان برای دسر، کاسیا برای غذاهای پرادویه.
۵. پاپریکای دودی
مخفی‌ترین ابزار طعم: به غذای گیاهی عمق گوشتی می‌دهد.
۶. سماق
وقتی غذا کمی «کم» دارد ولی نمی‌دانید چه، معمولاً جوابش اسید است. سماق همان اسید است بدون رطوبت آبلیمو.
اگر قفسه‌تان را با همین شش تا شروع کنید و هر کدام را تمام کنید، در یک سال بیشتر یاد می‌گیرید تا با بیست شیشهٔ نیمه‌پر.
از قفسهٔ رمون
ادویه‌هایی که در این مقاله از آن‌ها گفتیم
ادامه بدهید
ترکیب ادویه را خودتان بسازید: سه فرمول پایه
ترکیب ادویهٔ آماده راحت است، اما وقتی نسبت‌ها را بشناسید می‌توانید مال خودتان را بسازید.
ادویه را کجا نگه داریم که خراب نشود؟
بالای گاز بدترین جای ممکن است، هرچند دم دست‌ترین جاست.
دارچین سیلان یا کاسیا؟ فرقشان فقط در طعم نیست
آنچه در اغلب فروشگاه‌ها دارچین نامیده می‌شود، گونهٔ دیگری است با ترکیبی که مصرف روزانه‌اش توصیه نمی‌شود.