رمون از یک شیشهٔ نیمه‌پر شروع شد

فروشگاه‌ها ادویه را در بسته‌های بزرگ می‌فروشند، چون بسته‌بندی بزرگ ارزان‌تر تمام می‌شود و مشتری حس می‌کند معامله بهتری کرده است. اما ادویه کالای انبارکردنی نیست: روغن‌های فرّاری که عطر و طعم را می‌سازند، هفته‌به‌هفته کم می‌شوند.

پس قاعدهٔ ما ساده شد

کوچک بفروشیم. حتی اگر به‌ازای هر گرم گران‌تر به نظر برسد، مشتری در عمل کمتر دور می‌ریزد و همیشه ادویهٔ زنده دارد.

از کجا می‌خریم

هر ادویه یک مبدأ دارد و ما همان یکی را می‌خریم — نه مخلوطی از سه کشور که در انبار به هم رسیده‌اند. زردچوبه از اروماگان، فلفل از مالابار، زعفران از قائنات، دارچین از سیلان. روی برگهٔ هر بسته می‌نویسیم ادویه از کدام برداشت آمده است.

اگر نمی‌توانیم بگوییم ادویه از کجا آمده، آن را نمی‌فروشیم.

چه چیزی را نمی‌فروشیم

• ادویهٔ رنگ‌شده — بعضی فروشنده‌ها به زردچوبهٔ کم‌رنگ رنگ خوراکی می‌زنند.
• ادویهٔ رقیق‌شده با آرد یا سبوس.
• ترکیبی که نمی‌دانیم دقیقاً چه چیزی در آن است.
• بستهٔ یک‌کیلویی از چیزی که خانواده در یک سال تمامش نمی‌کند.